De eerste schooldag van de nieuwe school

De eerste schooldag van onze nieuwe school. Eigenlijk zouden we in week 1 van het nieuwe jaar beginnen met onze allereerste lesdag. Toen kwam die lockdown. En daarna die verlengde lockdown. Dus liep alles anders en werd ons improvisatievermogen flink op de proef gesteld. Terwijl heel Nederland al een jaar lang zoomend door het leven ging, waren wij lekker buiten, we lachten om zoom. Maar ineens was het de enige optie om na de eerste lockdowndeadline toch gewoon te beginnen op 21 februari. Met zoom. Dus moesten we dat ineens snappen en werden we docenten op afstand.

De eerste schooldag op een nieuwe school, meestal zie je dan een vierjarige aan de hand van mamma. En dan, later in het jaar die eerste klassefoto van allemaal kindjes met melktandjes. Op onze eerste dag maakte de klas zelf een foto, van ons, tuinders en nu dus ineens zoomdocenten. Ze waren er alle 18, op de zoomles. We hadden iets leuks bedacht in kleine groepjes, maar die knop werkte nog niet. Toch bleven ze bij de les. Ongelofelijk solidair, aandachtig en leergierig. Het ging. Je denkt er een half jaar over na, regelt van alles, en ineens is het zover.

Onze eigen docent kwam ook nog even meezoomen vanuit Culemborg, dat is dan wel weer het makkelijke van Zoom. Drie jaar geleden was hij mentor en vierden we bij hem onze eerste schooldag met het tekenen van een maisplant. Nu is hij onze bestuursvoorzitter, heel fijn. De moestuinschool maakt nu al school, wist hij te vertellen. Dat is mooi, maar voorlopig zitten we nog midden in onze eerste lesdag en moeten wij die hele school nog maken. Het ouderwetse buurman en buurvrouw gevoel van ons eerste jaar is weer helemaal terug. Wie A zegt, moet B zeggen en nu zitten we dus middenin C, het scenario dat over bleef nadat alle pogingen tot live lesgeven waren afgevallen.

Dan toch naar buiten, want onze school ìs buiten. In kleine groepjes, coronaproof. “We kijken wel of het lukt, fietsen in een half uur, ” zeggen we tegen het eerste groepje. Windkracht zeven met vlagen naar meer. Acht? Negen? Onze kleine kasjes zijn helemaal open gewaaid. Ook is het dak van het composttoilet eraf gewaaid. Notitie: morgen repareren. Een enkeling had tien minuten extra nodig, maar dat kwam door iets anders, gaf ze toe. Door de minimale 2 meter afstand en de wind werden we wel behoorlijk schor. Notitie: hoestpastilles en water mee. Ineens was het vier uur en fietste de laatste cursist naar huis met om zn nek de sleutel van de tuin. Die kregen ze allemaal mee, nadat we iedereen de ‘Check bij Vertrek’ hadden aangeleerd. Iedereen lekker uitgewaaid en godlof geen regen. Wij blijven achter met rode konen, warrige haren en een voldaan gevoel. De kop is eraf, de tuin is een school geworden. We geven elkaar een elleboogje: “Ajeto buurman!” “Ajeto!”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *